ورود-ثبت نام

ماهم ز در درآمد و بر من سلام کرد

قاآنی شیرازی – قصیده شماره 62

در ستایش نواب شاهزاده ی رضوان جایگاه فریدون میرزا حکمران فارس طاب الله ثراه فرماید

ماهم ز در درآمد و بر من سلام کرد

مشکوی من ز طره ی خود مشک‌فام کرد

با هم دمید ماه من و مهر آسمان

روشن جهان ازاین دو ندانم‌کدام‌ کرد

رضو‌ان ندانما که به غلمان چه خشم‌کرد

کاو تنگدل ز خلد به‌ گیتی خرام‌ کرد

غلمان مگو فریشته به ذکر مهین خدای

زی من به مدح خسرو دنیا پیام کرد

دارای ملک فارس فریدون راستین

کاو را خدای بار خدای انام کرد

باری نگارم آمد و بنشست و هر نفس

مستانه بر رسوم تواضع قیام ‌کرد

وهم آمدم به پیش‌ ‌که دیوانه شد مگر

از بس نمود لابه و از بس سلام کرد

دزدیده کرد خنده و از دیده اشک ریخت

دل زو رمیده بدین حیله رام کرد

زخمی‌که تیر غمزه ی او زد به جان من

آن زخم را به زخم دگر التیام کر‌د

آن عنبرین‌ دو زلف ‌که رقاص روی اوست

گاهی به شکل دال و گهی شکل لام کرد

تا بوی زلف او همی از باد بشنوم

پا تا سرم شعور محبت مشام کرد

عارض نمود و مجلس من پرفروغ ساخت

گیسو گشود و محفل من پر ظلام کرد

آن را ز صبح روشن نایب مناب ساخت

وی را ز شام تاری قایم مقام کرد

بر من نمود یک دم وصلش هزار سال

از بس ز روی و موی عیان صبح و شام کرد

برجست و پیش‌ خم شد و بر سر کشید می

از کف قرابه از گلوی خویش جام کرد

زان پس دوید و رخشم از آخُر برون کشید

زین بر نهاد و تنگ‌کشید و لجام‌ کرد

باد رونده را به شکم برکشید تنگ

برق جهنده را به سر اندر زمام کرد

بر پشت باد همچو سلیمان نهاد تخت

و‌آنگه به تخت همچو سلیمان مقام کرد

تا بسته بود چون ‌کره ی خاک بدگران

چون باز شد چو گنبد گردون خرام‌ کرد

که بود تا فسار به سر داشت رخش من

بادی رونده شد چو مر او را لگام کرد

که هیچ باد گردد الحق نگار من

معجز نمود و آیت قدرت تمام کرد

گفتا ز جای خیز و برون آی و برنشین

کامروز بخت کار جهان با قوام‌ کرد

گفتم چه موجب است‌که باید به جان و دل

زحمت شمرد رحمت و راحت حرام کرد

گفتا ندانیا که شهنشاه نیک بخت

شه را روانه از ری رخت نظام کرد

و ایدون پی پذیره جهاندار ملک جم

پا در رکاب رخش ثریا ستام‌ کرد

تا پشت ‌گاو و ماهی‌ کوبیده‌ گشت دشت

از بس‌که خاص و عام برو ازدحام کرد

از بانگ چنگ جان خلایق به وجد خاست

از بوی عود مغز ملایک زکام کرد

رخت نظام‌ کرد به بر حکمران فارس

کار جهان و خلق جهان با نظام کرد

گیهان به ذکر تهنیتش افتتاح جست

هم بر دعای دولت او اختتام کرد

شاها تویی که هرکه تو را نیکنام خواست

او را خدای در دو جهان نیکنام کرد

تخت تو را زمانه صفت لایزال گفت

بخت تو را ستاره لقب لاینام‌ کرد

آبی‌که خورده بود امل بی‌رضای تو

خوی شد ز خجلت تو و قصد مسام کرد

یارب‌که در زمانه ملک شادکام باد

کز فضل در زمانه مرا شادکام کرد

 

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها