ورود-ثبت نام

دلکی هست مرا شیفته و هرجایی

قاآنی شیرازی – قصیده شماره 348

در مدح شاهنشاه مبرور محمدشاه مغفور طاب الله ثراه گوید

دلکی هست مرا شیفته و هرجایی

عملش عشق پرستی هنرش شیدایی

پیشه اش روز به دنبال نکویان رفتن

شب چه پنهان ز تو تا صبح قدح پیمایی

هر چه گویم دلکا موعظه ی من بپذیر

ترک کن خیرگی و خودسری و خود رایی

می مخور رقص مکن عشق مجو یار مگیر

حیف باشد که تو دامن به گناه آلایی

دل سودایی من چون شنود این سخنان

به خروش آید و از خشم شود صفرایی

چشمش آماس کند بس که ز زرداب جگر

پر شود چون شکم مردم استسقایی

قصه ها دارم ازین دل که اگر شرح دهم

همه گویند شگفتا که نمی فرسایی

همه بگذار یکی تازه حکایت دارم

که اگر بشنوی انگشت تحیر خایی

من و دل هر دو درین هفته به بازار شدیم

دلبری دید دلم رشک گل از رعنایی

شور صد سلسله دل طره اش از طراری

نور صد مشعله جان غره اش از غرایی

راست گویم که مرا نیز بدین زهد و ورع

برد گامی دو سه همراه خود از زیبایی

گفتم از مادر آن ترک روم پرسم باز

که اگر ماه نیی مه بچه چون میزابی

دل ندانم به چه مکرش به سوی خانه کشید

میکی پیش نهادش چو گل از حمرایی

من نشستم به کناری دل و او مست شدند

مستی آغاز نهادند به صد رسوایی

دل سر آورد به گوشم که به جان و دل شاه

که مرا در بر این ترک خجل ننمایی

خواهم از لاف و گزافش بفریبم امروز

که مرا وحشت شب می کشد از تنهایی

این سخن گفت و ز جا جست و به کرسی بنشست

رو به من کرد که کو چنگی و چون شد نایی

خیز و خدّام مرا گو که بیارند به نقد

یک دو رقاص و دو سارنگی و یک سرنایی

تارزن زاغی و ریحان و ملیمای یهود

ضرب گیر اکبری و احمدی و بابایی

هم بگو مغبچه ای چند بیایند و خورند

می چون زمزم با زمزمه ی ترسایی

هم بفرما که کباب بره و ماهی و کبک

خوش بسازند که دارم سر بزم آرایی

نام رقص و دف و کبک و بره آن مه چو شنید

جست بربست به خدمت کمر جوزایی

به دلم گفت که ای خواجه ی با خیل و حشم

خاص خود دار مرا تا نشوم هر جایی

دل امیرانه ببوسیدش و گفت از سر کبر

غم مخور بندگی ماست به از مولایی

پس به من کرد اشارت که چنین نیست حکیم

جستم از جا که چنین است که می فرمایی

دل بخندید نهانی به من و بار دگر

رو بدو کرد که ای ساده رخ یغمایی

خبرت هست که اختر شمری فرموده

که به پیرانه سرم بخت کند برنایی

همچنان دیده زنی خواب که من شاه شوم

گر شوم شاه چه منصب چه عمل را شایی

ساده رو در طمع افتاد ز سلطانی دل

چو سگ گرسنه از عاطفت گیپایی

خاک بوسید که من بنده ی فرمان توام

خود بفرما به من آن روز چه می بخشایی

گفت هر بوسه که امروز دهی در عوضش

دهمت ملکی چون چرخ بدان پهنایی

ختن و روم تو را بخشم از آغاز چنانک

ترک رومی بدن و ماه ختن سیمایی

چون رخت آینه رنگ است و خطت شامی چهر

بخشمت شام و حلب با لقب پاشایی

چین و تاتار به تار سر زلف تو دهم

تا ز رخ چین بری و زنگ ز دل بزدایی

الحقم خنده ز دل آمد و از مستی او

وانهمه ملک که بخشید ز بی پروایی

گفتم ای دل چه کنی قسمت ما هم بگذار

لاف شاهی چه زنی هرزه چرا می لایی

بازم آهسته قسم داد که قاآنیا

چشم دارم که به آزار دلم نگرایی

طفل پنهان به تفکر که کی آرند کباب

لیکنش هیبت دل بسته لب از گویایی

دل به فکر بره و ماهی و بریان هنوز

بَرَگان در گله و ماهیکان دریایی

شکمش گرم قراقر که هلا طعمه بخواه

مردی از جوع چه کار آیدت این دارایی

او ز سودای ریاست چو صدف تن همه گوش

گوش چون موج به رقص آمده از شنوایی

کودک القصه بشد مست و بیفتاد و بخفت

بس که چون دایه دلم کرد بدو لالایی

چشم بد دور یکی جفته ی سیمین دیدم

که کسی جفت ندیدست بدان یکتایی

نرم چون برگ گل از تازگی و شادابی

صاف چون قرص مه از روشنی و رخشایی

دل برو خفت چو ماری که زند حلقه به گنج

یا بر آنسان که مگس بر طبق حلوایی

گفتم ای دل چو رسد نوبت من زین خرمن

جهد کن تا قدری کیل مرا افزایی

گفت دیوانه مشو دیده ز مهتاب بدوز

وقت آن نیست که مهتاب به گز پیمایی

تو برو توبه کن از جرم که با دامن پاک

رخ به خاک قدم شاه جهان بان سایی

خسرو راد محمد شه عادل که بود

ختم شاهان جهانبان ز جهان آرایی

شهریاری که به مهر رخ جان افروزش

هست خورشید فلک را صفت حربایی

وهم خورشید زمین گیرش دی داد لقب

عقل گفتا ز چه خورشید به گل اندایی

ای که در سایه ی اقبال جهان افروزت

ذره را ماند خورشید ز ناپیدایی

چه عجب گر ز پی مدح تو یزدان به رحم

دهد اعضای جنین را صفت گویایی

یا پی دیدن دیدار تو نارسته ز خاک

بخشد اوراق شجر را سمت بینایی

خلق را شرم ز نادانی خویش است و مرا

در قصور صفت ذات تو از دانایی

جنبش خلق جهان از نفس رحمت توست

اثر ناله ی نی نیست مگر از نایی

صیت جود تو اگر باد در آفاق برد

همه تن گوش شود صخره بدان صمایی

ابر مهر تو اگر سایه به کوه اندازد

همه دل نرم شود سنگ بدان خارایی

پادشاها تو به تحقیق شناسی که مرا

هست در قاف قناعت صف عنقابی

چون بود دور تو مگذار که چون ساغر می

دل پر از خون شودم زین فلک مینایی

خانه ای هست مرا تنگ تر از دیده ی مور

خفته بر هم چو ملخ شصت تن از بیجایی

خسروا از مدد همت و لطف تو کنون

چشم دارم که به مرسوم قدیم افزایی

تا کند از مدد غاذیه در فصل بهار

قوه ی نامیه هر سال چمن پیرایی

رقم نام تو را بر سر منشور خلود

باد در دفتر هستی سمت طغرایی

شیوه ی شعر تو قاآنی سحریست حلال

زانکه گفتن نتوان شعر بدین شیوایی

 

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها