دوش اندر خواب دیدم بر قد سروی جوان

قاآنی شیرازی – قصیده شماره 273

در ستایش امیرالامراء العظام حسین خان نظام الدوله فرماید

دوش اندر خواب دیدم بر قد سروی جوان

سایه گستر گشت خورشید از فراز آسمان

با معبر صبح چون گفتم بگفت از ملک ری

شه فرستد خلعتی از بهر سالار زمان

آسمان ملک ریست و آفتابش پادشاه

سایه تشریف ملک سرو جوان صدر جهان

مادرین صحبت که ناگه از در آمد ماه من

با لبی همرنگ خون و با تنی همسنگ جان

گلشن چهرش شکفته فرودین در فرودین

سبزه ی خطش دمیده بوستان در بوستان

جستم و بگرفتم و تنگش کشیدم در بغل

بر شمار چین زلفش بوسه دادم بر دهان

لاجرم چون چین زلفش بوسه ام شد بیشمار

آری آری چین زلفش را شمردن کی توان

شد ز عکس چهره ی او چشم من پر آفتاب

شد ز بوی طره ی او مغز من پر ضیمران

در سرای من ز قدش رست گفتی نارون

وز دو چشم من ز لعلش ریخت گفتی ناردان

زلف او بوییدم و هی عطسه کردم بیشمار

لعل او بوسیدم و هی نکته گفتم دلستان

گشت در موی میانش عقل من باریک بین

عقل و من مانند مویی هر دو رفتیم از میان

بوسه دادن بر دهانش غصه را زایل کند

آری آری کرده ام این نکته را من امتحان

راستی را حیرت آوردم چو دیدم قد او

زانکه بر سرو روان هرگز ندیدم گلستان

یا ندیدم بردمد از شاخ طوبایی بهشت

یا ندیدم بشکفد بر شاخ شمشاد ارغوان

دُر دندان در دهان او چو در عمان گهر

زلف تاری بر رخان او چو بر آتش دخان

گفت قاآنی تو را گر مژده ای نیکو دهم

مژدگانی را چه خواهی داد گفتم نقد جان

گفت فردا بهر صاحب اختیار ملک جم

خلعتی فرخنده آید از خدیو کامران

خلعتی چون زیور انجم بر اندام سپهر

خلعتی چون جامه ی هستی به بالای جهان

خلعتی همچون لباس آفرینش بی قصور

خلعتی همچون بساط آسمان گوهرنشان

خلعتی در روشنی چون پرتو نور ازل

خلعتی از نیکویی چون طلعت حور جنان

شمسه ی الماس آن چون بنگری گویی همی

شمس خود را تعبیه کردست در وی آسمان

گفتم آن خلعت مبارک باد بر میر عجم

بدر دین صدر هدی غیث زمین غوث زمان

آسمان رفعت و شوکت حسین خان آنکه هست

تیغ او جوهرنشان و دست او گوهرفشان

آن فلک قدر و ملک صدری که با یکران اوست

بخت و دولت همرکاب و فتح و نصرت همعنان

راستی را دوست دارد آنقدر کاندر وغا

با سنان و تیر جنگ آرد نه با تیغ و کمان

فتنه ای گر هست در عهدش منم در شاعری

یا دو چشم دوست کانهم هست در خواب گران

جز کتاب نثر من کان را پریشان است نام

در به عهد او نماندست از پریشانی نشان

رزق و مرگ عالم از تیغ و قدح در دست اوست

روز رزم و بزم وین را کرده ام بس امتحان

زانکه چون تیغ و قدح بگرفت گاه رزم و بزم

آید از این رزق مردم زاید از آن مرگ جان

سرور را صدرا بزرگا داورا فرماندها

ای که از آن برتری کاو صافت آید در گمان

تا چه کردستی که هر روزت برافرازد خدای

بس نیاید کت بساید سر به فرق فرقدان

خواست یزدان کت کند در صورت و معنی بلند

زان به قد سرو روانی وز شرف روح روان

گاه تعریفت نماید شهریار بی قرین

گاه تشریفت فرستد خسرو صاحبقران

آصف عهدت گهی مهر سلیمانی دهد

تا شوی زان مهر در ملک سلیمان کامران

مهر او شد از شرف مَهر عروس بخت تو

وه چه مهری وه چه مَهری مِهرها در وی نهان

تا که از سیار و ثابت هست در آفاق نام

باد در آفاق عمرت ثابت و امرت روان

هم بنالد بدسگالت هم ببالد چاکرت

تا بنالد ارغنون و تا ببالد ارغوان

جاودان تا جلوه ی هستی بماند برقرار

در جهان چون جلوه ی هستی بمانی جاودان

 

نویسندگان :
نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

نوشته های مرتبط
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها