ورود / عضویت



می روم خسته و افسرده و زار - همراه با معنی و تفسیر - ادبستان شعر پارسی

می روم خسته و افسرده و زار – همراه با معنی و تفسیر

می روم خسته و افسرده و زار


فروغ فرخزاد – مجموعه ی اسیر

شماره 7

وداع

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

 

می برم تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

 

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو، ای جلوه ی امید محال

می برم زنده به گورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

 

ناله می لرزد، می رقصد اشک

آه، بگذار که بگریزم من

از تو، ای چشمه ی جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

 

به خدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم، صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

 

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم، خنده به لب، خونین دل

می روم از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

 

تهران – مهر 1333


معنی بندهای شعر

می روم خسته و افسرده و زار

 

۱. می‌روم خسته و افسرده و زار / سوی منزلگه ویرانه‌ی خویش / به خدا می‌برم از شهر شما / دل شوریده و دیوانه‌ی خویش

معنی: شاعر از رفتن و دور شدن از معشوق سخن می‌گوید. او خسته، اندوهگین و درمانده است و تصمیم گرفته به خلوتگاه ویران و تنهایی خود بازگردد. شاعر می‌خواهد دل آشفته و عاشق خود را از محیطی که یادآور معشوق و رنج‌های عاطفی اوست، دور کند. «منزلگه ویرانه» می‌تواند نمادی از زندگی غم‌بار و تنهایی روحی شاعر باشد؛ جایی که او پس از شکست در عشق به آن پناه می‌برد.

۲. می‌برم تا که در آن نقطه‌ی دور / شستشویش دهم از رنگ گناه / شستشویش دهم از لکه‌ی عشق / زین همه خواهش بیجا و تباه

معنی: شاعر می‌خواهد دل خود را به مکانی دور ببرد تا آن را از آثار عشق و خواسته‌هایی که به نظرش نادرست و ویرانگر بوده‌اند، پاک کند. او عشق خود را به رنگ و لکه‌ای تشبیه می‌کند که بر دلش نشسته و قصد دارد با دور شدن از معشوق، از تأثیر آن رهایی یابد. این بند بیانگر تلاش شاعر برای فراموش کردن گذشته، رهایی از وابستگی عاطفی و بازگرداندن آرامش به خویشتن است.

۳. می‌برم تا ز تو دورش سازم / ز تو، ای جلوه‌ی امید محال / می‌برم زنده به گورش سازم / تا از این پس نکند یاد وصال

معنی: شاعر تصمیم دارد دل خود را از معشوق دور کند؛ معشوقی که زمانی سرچشمه‌ی امید او بوده، اما اکنون امید به رسیدن به او را ناممکن می‌داند. او می‌خواهد عشق و آرزوی وصال را در وجود خود برای همیشه خاموش کند تا دیگر به دیدار و پیوند با محبوب نیندیشد. تعبیر «زنده به گورش سازم» نشان‌دهنده‌ی شدت رنج شاعر است؛ او می‌خواهد احساسی را که هنوز در وجودش زنده است، به اجبار از میان ببرد.

۴. ناله می‌لرزد، می‌رقصد اشک / آه، بگذار که بگریزم من / از تو، ای چشمه‌ی جوشان گناه / شاید آن به که بپرهیزم من

معنی: اندوه شاعر چنان شدید است که ناله و اشک او آرام و قرار ندارند. او از معشوق می‌خواهد اجازه دهد از او دور شود؛ زیرا این رابطه را سرچشمه‌ی گناه و رنج می‌داند. شاعر به این نتیجه رسیده است که شاید دوری از معشوق، با وجود دشواری و درد فراوان، بهترین راه برای رهایی از وضعیت کنونی باشد. این بند کشمکش میان دلبستگی عاطفی و میل به رهایی را نشان می‌دهد.

۵. به خدا غنچه‌ی شادی بودم / دست عشق آمد و از شاخم چید / شعله‌ی آه شدم، صد افسوس / که لبم باز بر آن لب نرسید

معنی: شاعر می‌گوید پیش از گرفتار شدن در عشق، مانند غنچه‌ای شاد و شکوفا بوده است؛ اما عشق او را از آن وضعیت جدا کرده و آرامش و شادی‌اش را از میان برده است. او اکنون به جای غنچه‌ای شاداب، به شعله‌ای از آه و اندوه تبدیل شده است. با وجود تمام رنج‌هایی که تحمل کرده، حتی به آرزوی نزدیک شدن به معشوق و رسیدن به وصال نیز دست نیافته است. این بند، تلخی عشقی ناکام را به تصویر می‌کشد که نه‌تنها به وصال نرسیده، بلکه شادی و آرامش عاشق را نیز نابود کرده است.

۶. عاقبت بند سفر پایم بست / می‌روم، خنده به لب، خونین‌دل / می‌روم از دل من دست بدار / ای امید عبث بی‌حاصل

معنی: سرانجام تصمیم به رفتن، شاعر را به حرکت واداشته است. او با وجود اندوه عمیق درونی، ظاهری آرام یا حتی خندان دارد و می‌کوشد رنج خود را پنهان کند. شاعر از معشوق می‌خواهد دیگر او را رها کند و به دل زخمی‌اش فرصت دهد تا از این وابستگی فاصله بگیرد. خطاب «ای امید عبث بی‌حاصل» نشان می‌دهد که شاعر اکنون عشق و امید به وصال را بی‌ثمر می‌داند و می‌خواهد به رابطه‌ای که جز رنج برایش نداشته است، پایان دهد.


آرایه‌های ادبی

می روم خسته و افسرده و زار

 

۱. تشبیه

  • «دل شوریده و دیوانه‌ی خویش»؛ دل عاشق به موجودی آشفته و بی‌قرار مانند شده است.

  • «غنچه‌ی شادی بودم»؛ شاعر خود را به غنچه‌ای شاداب و شکوفا تشبیه می‌کند.

  • «شعله‌ی آه شدم»؛ شاعر خود را به شعله‌ای از اندوه و حسرت تشبیه کرده است.

۲. استعاره

  • «منزلگه ویرانه»؛ استعاره از وضعیت روحی نابسامان و تنهایی شاعر است.

  • «رنگ گناه» و «لکه‌ی عشق»؛ عشق به رنگ یا لکه‌ای تشبیه شده که بر دل نشسته و باید پاک شود.

  • «چشمه‌ی جوشان گناه»؛ معشوق به چشمه‌ای تشبیه شده که پیوسته احساس گناه و رنج را در شاعر برمی‌انگیزد.

  • «امید محال»؛ امید به وصال، چیزی دست‌نیافتنی و ناممکن تصویر شده است.

۳. تشخیص (جان‌بخشی)

  • «دست عشق آمد و از شاخم چید»؛ عشق مانند انسانی تصور شده که دست دارد و غنچه را از شاخه جدا می‌کند.

  • «بند سفر پایم بست»؛ سفر یا تصمیم به رفتن، مانند نیرویی زنده تصویر شده که پای شاعر را می‌بندد و او را به حرکت وامی‌دارد.

  • «ناله می‌لرزد، می‌رقصد اشک»؛ ناله و اشک دارای حرکت و رفتار انسانی شده‌اند.

۴. کنایه

  • «دل شوریده» = دل آشفته و بی‌قرار.

  • «زنده به گورش سازم» = چیزی را که هنوز زنده است، به‌طور کامل از میان ببرم یا سرکوب کنم.

  • «یاد وصال» = اندیشیدن به دیدار و پیوند با معشوق.

  • «خونین‌دل» = بسیار اندوهگین و رنج‌دیده.

  • «از دل من دست بدار» = مرا رها کن و دیگر آزارم نده.

۵. تضاد

  • «خنده / خونین‌دل»؛ تضاد میان ظاهر شاد و باطن اندوهگین شاعر.

  • «شادی / آه»؛ تقابل میان شادی گذشته و اندوه کنونی.

  • «امید / محال»؛ تقابل میان آرزوی رسیدن و ناممکن بودن آن.

  • «زنده / گور» در ترکیب «زنده به گورش سازم»؛ تقابلی که شدت تلاش شاعر برای خاموش کردن عشق را نشان می‌دهد.

۶. مراعات‌النظیر

  • «شستشو، رنگ، لکه، پاک کردن»؛ مجموعه‌ای از واژگان مرتبط با پاکیزگی و زدودن آلودگی.

  • «غنچه، شاخ، چیدن»؛ واژگان مرتبط با گیاه و گل.

  • «ناله، اشک، آه، خونین‌دل»؛ واژگان مرتبط با اندوه و رنج عاطفی.

  • «سفر، رفتن، دور شدن»؛ واژگان مرتبط با حرکت و جدایی.

  • «عشق، امید، وصال»؛ واژگان مرتبط با رابطه‌ی عاشقانه و آرزوی رسیدن به معشوق.

۷. اغراق

  • «می‌برم زنده به گورش سازم»؛ شاعر برای بیان شدت تصمیم خود به خاموش کردن عشق، از تصویری بسیار قوی و اغراق‌آمیز استفاده می‌کند.

  • «شعله‌ی آه شدم»؛ شدت اندوه به اندازه‌ای تصویر می‌شود که گویی تمام وجود شاعر به شعله‌ای سوزان تبدیل شده است.

  • «ناله می‌لرزد، می‌رقصد اشک»؛ حالت عاطفی شاعر با تصاویری پرتحرک و اغراق‌آمیز بیان می‌شود.

۸. نماد

  • «منزلگه ویرانه» نماد تنهایی، شکست و آشفتگی روحی است.

  • «غنچه‌ی شادی» نماد شادابی و امید گذشته است.

  • «شعله‌ی آه» نماد حسرت و رنجی است که در وجود شاعر زبانه می‌کشد.

  • «سفر» نماد جدایی و تلاش برای آغاز زندگی تازه است.

  • «لکه‌ی عشق» نماد اثری است که تجربه‌ی عاشقانه بر روح شاعر باقی گذاشته است.

۹. تکرار

تکرار «می‌برم» در بندهای دوم و سوم، بر عزم شاعر برای دور کردن دل از معشوق تأکید می‌کند. تکرار «می‌روم» در بند پایانی نیز تصمیم او به جدایی را برجسته می‌سازد. این تکرارها به شعر موسیقی درونی می‌بخشند و بر حس قطعیت و اندوه تأکید می‌کنند.

۱۰. واج‌آرایی

در ترکیب «خسته و افسرده و زار»، تکرار صدای «ر» به آهنگ کلام کمک می‌کند. همچنین تکرار صداهای «ش» و «س» در عبارت‌هایی مانند «شستشویش دهم از رنگ گناه» و «شاید آن به که بپرهیزم من» موسیقی درونی شعر را تقویت می‌کند.


تفسیر و مفهوم کلی شعر

می روم خسته و افسرده و زار

 

پیام اصلی: این شعر روایت عشقی ناکام است که به جای شادی و آرامش، اندوه، حسرت و فرسودگی روحی برای عاشق به همراه آورده است. شاعر پس از تحمل رنج‌های فراوان تصمیم می‌گیرد از معشوق فاصله بگیرد و عشق خود را خاموش کند؛ هرچند این جدایی نیز برای او آسان نیست. شعر بیانگر کشمکش میان دلبستگی عمیق به محبوب و ضرورت رهایی از رابطه‌ای دردناک است.

شعر با تصمیمی تلخ آغاز می‌شود: شاعر می‌خواهد از شهر معشوق برود و دل آشفته‌ی خود را به خلوتگاه ویرانه‌اش ببرد. این رفتن صرفاً جابه‌جایی از مکانی به مکان دیگر نیست، بلکه نشان‌دهنده‌ی تلاش او برای فاصله گرفتن از خاطرات و احساساتی است که آرامش او را از بین برده‌اند. «منزلگه ویرانه» تصویری از درون شاعر است؛ جایی که عشق ناکام، امیدهایش را ویران کرده است.

در ادامه، شاعر می‌کوشد دل خود را از «رنگ گناه» و «لکه‌ی عشق» پاک کند. این تعبیرها نشان می‌دهند که او اکنون به عشق گذشته با نگاهی آمیخته به پشیمانی و تلخی می‌نگرد. احساسی که زمانی سرچشمه‌ی امید بوده، حالا برای او به باری سنگین تبدیل شده است. با این حال، میل به پاک کردن دل نشان می‌دهد که شاعر هنوز از تأثیر آن عشق رها نشده و برای فراموش کردنش باید با احساسات زنده‌ی خود مبارزه کند.

یکی از تأثیرگذارترین تصاویر شعر در عبارت «می‌برم زنده به گورش سازم» دیده می‌شود. شاعر عشق خود را موجودی زنده تصور می‌کند که می‌خواهد آن را در وجودش دفن کند. این تصویر بیانگر تناقضی عاطفی است: عشق هنوز زنده است، اما عاشق دیگر نمی‌خواهد اجازه دهد این احساس ادامه پیدا کند. او برای رهایی از رنج، ناچار است با چیزی بجنگد که هنوز بخشی از وجودش است.

در بند بعد، اشک و ناله به تصویر کشیده می‌شوند و شاعر از معشوق می‌خواهد که اجازه دهد بگریزد. خطاب «ای چشمه‌ی جوشان گناه» نشان می‌دهد که شاعر، معشوق را سرچشمه‌ی وسوسه و رنج خود می‌بیند. در این مرحله، دوری از محبوب به راهی برای محافظت از خویشتن تبدیل می‌شود؛ هرچند هنوز احساسات او به‌طور کامل خاموش نشده‌اند.

بند «به خدا غنچه‌ی شادی بودم» به گذشته‌ی شاعر بازمی‌گردد. او خود را پیش از عشق، غنچه‌ای شاد و امیدوار می‌دانست؛ اما با ورود عشق، از شاخه جدا شد و به شعله‌ای از آه تبدیل گشت. این تقابل میان غنچه و شعله، تحول دردناک روح شاعر را نشان می‌دهد. عشق به جای آنکه موجب شکوفایی شود، او را به موجودی سوزان و اندوهگین تبدیل کرده است. حسرت اصلی شاعر نیز در این است که با وجود تحمل این همه رنج، حتی به وصال نرسیده است.

در پایان، شاعر تصمیم به رفتن می‌گیرد و با وجود اندوه درونی، ظاهری خندان دارد. تعبیر «خنده به لب، خونین‌دل» نشان می‌دهد که انسان گاهی برای پنهان کردن رنج خود، احساسات واقعی‌اش را پشت ظاهری آرام می‌پوشاند. شاعر از امید بی‌حاصل خود می‌خواهد که او را رها کند؛ گویی خطاب او هم‌زمان متوجه معشوق و آرزوی دست‌نیافتنی وصال است.

در مجموع، این شعر درباره‌ی عشق ناکام، جدایی، پشیمانی، فرسودگی عاطفی و تلاش برای رهایی از وابستگی دردناک است. شاعر به این نتیجه رسیده که گاهی دور شدن از محبوب، با وجود دشواری و رنج، تنها راه بازپس‌گیری آرامش است. با این حال، تصمیم به رفتن به معنای پایان یافتن فوری عشق نیست؛ بلکه نشانه‌ی تلاش عاشق برای خاموش کردن احساسی است که هنوز در وجودش زنده مانده است.

فضای عاطفی و فکری: فضای شعر غم‌انگیز، حسرت‌بار و آمیخته با پشیمانی است. اندوه جدایی، احساس گناه، ناامیدی از وصال و تلاش برای فراموش کردن معشوق در سراسر شعر حضور دارند. تضاد میان ظاهر خندان و دل خونین نیز بر شدت رنج پنهان شاعر تأکید می‌کند.

ویژگی‌های زبانی و بلاغی:

  • وزن عروضی: برای تعیین دقیق وزن شعر، باید مصراع‌ها بر اساس تلفظ و ساختار هجایی تقطیع شوند. بدون تقطیع دقیق، نمی‌توان بحر عروضی را با اطمینان مشخص کرد.

  • قافیه: در بخش‌هایی از شعر، واژگانی مانند «زار / خویش»، «گناه / تباه»، «محال / وصال» و «من / من» از نظر آوایی یا تکرار واژگانی پیوندهایی ایجاد می‌کنند؛ اما برای تحلیل کامل قافیه باید ساختار مصراع‌ها جداگانه بررسی شود.

  • ردیف: تکرار «می‌برم» در دو بند و «می‌روم» در پایان، نقش مهمی در ایجاد انسجام و تأکید معنایی دارد؛ اما این تکرارها به‌تنهایی برای تعیین ردیف عروضی در کل شعر کافی نیستند.

* نکات بلاغی: استعاره‌ی «منزلگه ویرانه»، تشبیه شاعر به غنچه و شعله، کنایه‌ی «خونین‌دل»، تضاد میان شادی و اندوه، مراعات‌النظیر در واژگان مربوط به گل و سفر، و تکرار فعل‌های «می‌برم» و «می‌روم» از مهم‌ترین شگردهای ادبی شعر هستند.

* نکات زبانی: زبان شعر عاطفی و تصویری است. شاعر برای بیان رنج‌های درونی از تصاویر ملموسی مانند شستشو، لکه، غنچه، شاخه، شعله و سفر استفاده می‌کند. این تصاویر، احساسات پیچیده‌ی او را به شکل تجربه‌هایی قابل لمس درمی‌آورند. فعل‌های تکرارشونده‌ی «می‌برم» و «می‌روم» نیز تصمیم به جدایی را به محور اصلی شعر تبدیل می‌کنند.


واژگان دشوار

می روم خسته و افسرده و زار

 

زار: بسیار اندوهگین، ناتوان و درمانده.

منزلگه: منزلگاه، محل سکونت یا جایی برای توقف و استراحت.

شوریده: آشفته، بی‌قرار و پریشان؛ در شعر عاشقانه معمولاً به عاشقی گفته می‌شود که از شدت عشق آرامش خود را از دست داده است.

شستشو: پاک کردن با آب؛ در این شعر، به معنای مجازی پاک کردن دل از خاطرات و آثار عشق است.

رنگ گناه: تعبیر استعاری برای اثر و نشانی از احساس گناه یا تجربه‌ای که شاعر آن را نادرست می‌داند.

لکه‌ی عشق: اثر باقی‌مانده از عشق بر دل؛ در بافت شعر، نشانه‌ای از وابستگی دردناک و خاطرات ناخوشایند.

خواهش: میل، آرزو و تمایل درونی.

تباه: نابود، فاسد یا بی‌ثمر؛ در این شعر، وصف خواسته‌هایی است که شاعر آن‌ها را زیان‌بار می‌داند.

جلوه: نمود، زیبایی یا جلوه‌گری؛ در عبارت «جلوه‌ی امید محال»، معشوق همچون تصویری از امیدی دست‌نیافتنی ظاهر می‌شود.

محال: ناممکن و غیرقابل تحقق.

زنده به گور کردن: دفن کردن کسی در حالی که هنوز زنده است؛ در معنای مجازی، سرکوب کردن یا از میان بردن چیزی که هنوز وجود دارد.

وصال: رسیدن به معشوق و پیوند یافتن با او؛ نقطه‌ی مقابل هجران و جدایی.

ناله: صدای اندوه و درد.

چشمه‌ی جوشان: چشمه‌ای که پیوسته آب از آن جاری است؛ در شعر، نمادی از سرچشمه‌ی مداوم یک احساس یا رنج.

پرهیزیدن: دوری کردن و اجتناب کردن از چیزی.

غنچه: گلِ هنوز شکفته‌نشده؛ در ادبیات، نماد شادابی، جوانی، لطافت و امید.

شاخ: شاخه‌ی درخت یا گیاه.

شعله: زبانه‌ی آتش؛ در معنای مجازی، نماد شور، عشق یا رنجی سوزان.

عاقبت: سرانجام و در پایان.

بند سفر: مانع یا پیوندی که با سفر و رفتن ارتباط دارد؛ در این شعر، می‌تواند به تصمیمی اشاره کند که شاعر را به جدایی و حرکت واداشته است.

خونین‌دل: بسیار رنج‌دیده و اندوهگین؛ کسی که در درون خود درد و غصه‌ی فراوان دارد.

عبث: بیهوده، بی‌نتیجه و بی‌ثمر.

بی‌حاصل: بدون نتیجه و دستاورد؛ در این شعر، وصف امیدی است که به وصال و خوشبختی منتهی نشده است.


مجموعه شعر اسیر فروغ فرخزاد

می روم خسته و افسرده و زار

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤