تنگدستی راست سازد نفسِ کجرفتار را

صائب تبریزی- غزل شماره 54

تنگدستی راست سازد نفسِ کجرفتار را

پیچ و تاب از وسعت ره می فزاید مار را

یک جو از دل دردْ دیدنهای رسمی برنداشت

پرسش ظاهر گرانتر می کند بیمار را

از سرِ خوان تهی سرپوش یک جانب کند

هر سبک مغزی که بر سر کج نهد دستار را

از نصیحت کج نهادان برنگردند از کجی

راست نتوان کرد چون مایل شود، دیوار را

در عذابم بس که چون آیینه از نادیدنی

آیۀ رحمت شمارم سبزۀ زنگار را

کرد یکسر را ادا در روزگار بخت ما

بود هر خواب قضایی دولت بیدار را

بوی گل در عذرخواهی از چمن بیرون دوید

باغبان گر بست بر رویم در گلزار را

کرد از داغ عزیزان سینه ات را لاله زار

دوست می داری همان این عالم غدّار را

از صدف صد تشنه لب را سر به جانش می دهد

بحر اگر سیراب سازد ابرِ گوهربار را

آب کوثر جلوۀ موج سرابی بیش نیست

در بیابان قیامت تشنۀ دیدار را

بر قرار دل بود صائب مدار دَور عیش

نیست غیر از نقطۀ دل مرکز این پرگار را