نیست در دیدۀ ما منزلتی دنیا را

صائب تبریزی- غزل شماره 484

نیست در دیدۀ ما منزلتی دنیا را

ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند

مرده دانیم کسی را که نبیند ما را

مردمی را نشود هیچ حجابی مانع

سرمه خاموش نسازد نظر گویا را

دیدن عیب بهم می شکند شاخ غرور

مصلحت نیست که طاوس بپوشد پا را

شمع در جامۀ فانوس نماند پنهان

عینک از پردۀ خواب است دل بینا را

تا به حیرت نرسد دیده نمی آرامد

سیل در بحر فراموش کند غوغا را

عاشق از سنگ ملامت نشود رو گردان

طعمه از قاف سزد حوصلۀ عنقا را

با خودی سر ز حقیقت نتوان بیرون برد

گم شدن خضر بود این ره ناپیدا را

گر چنین تنگ شود دیدۀ گردون خسیس

آب از چشمۀ سوزن ندهد عیسی را

نشد از زخم زبان شورش مجنون ساکن

خار و خس مانع طوفان نشود دریا را

کیست جز گریه به دلتنگی ما رحم کند؟

سیل بر سینه مگر چاک زند صحرا را

بی رخ تازه و پیشانی خندان صائب

چون صنوبر نتوان کرد ز خود دلها را