صائب تبریزی- غزل شماره 454
ز خطّ سبز شد فیروزه ای لعل نگار ما
جواهر سرمه ای می خواست چشم اشکبار ما
اگر چه بی صفا گردد ز گرد آیینۀ روشن
یکی صد شد ز گرد خط، صفای گلعذار ما
خط آزادی اغیار شد گر خطّ شبرنگش
شب قدری است بهر دیدۀ شب زنده دار ما
نگه دارد خدا از چشم بد آن روی نو خط را!
که دام عنبرین سامان دهد بهر شکار ما
درین فرصت که خط پیچید دست زلف ظالم را
مشو غافل ز احوال دل امّیدوار ما