صائب تبریزی- غزل شماره 4106
پیری که بار عشق به دوش رضا کشد
در گوش چرخ حلقه ز قد دوتا کشد
تا حفظ آبروی قناعت میسرست
خاکش به سر، که منت آب بقا کشد
نتوان به پای سعی دویدن ز خویشتن
کو دست جذبه ای که گریبان ما کشد؟
ایمن مشو به پاک نهادی ز جور چرخ
چون دانه پاک شد تعب آسیا کشد
گشتیم گرد عالم و در یک گل زمین
خاری نیافتیم که دامان ما کشد
داغم که خار خار طلب آفتاب را
چندان امان نداد که خاری ز پا کشد
صائب مقام امن درین روزگار نیست
خود را مگر کسی به حریم رضا کشد