صائب تبریزی- غزل شماره 2680
یار ما از کشتن عشّاق درهم کی شود؟
آنچنان باغ و بهاری نخل ماتم کی شود؟
زاهد از طاعت به راز عشق محرم کی شود؟
من گرفتم شد ملک ابلیس آدم کی شود؟
عشق هر ناقص بصیرت را نمی گردد نصیب
مهر عالمتاب با خفّاش همدم کی شود؟
مهر خاموشی نگردد پردۀ اسرار عشق
بوی گل را مانع از پرواز شبنم کی شود؟
شوخ چشمی پردۀ شرم و حیا را می درد
سوزن عیسی نهان در جیب مریم کی شود؟
از گهر گرد یتیمی بحر نتوانست شست
کلفت عاشق کم از اشک دمادم کی شود؟
صبح دارد خنده براخترفشانیهای چرخ
زخم چون کاری بود از بخیه درهم کی شود؟
پیش گوهر در صدف آویختن دون همّتی است
همّت عاشق تسلّی با دو عالم کی شود؟
دست ما گستاخ و آن موی میان نازک مزاج
رشتۀ پیوند ما و یار محکم کی شود؟
اضطراب دل ز غمخواران ظاهر بیش شد
چارۀ این زخم پنهانی به مرهم کی شود؟
در دل سنگ این شرار شوخ جولان می کند
سخت جانی مانع آمد شد غم کی شود؟
از دو حرف قالبی کز دیگران آموخته است
دعوی گفتار بر طوطی مسلّم کی شود؟
عقل را در بارگاه عشق راه حرف نیست
هر فضولی در حریم شاه محرم کی شود؟
عقدۀ گردون چه باشد پیش آه عاشقان؟
سدّ راه گیر و دار نیزه، پرچم کی شود؟
آدمی را عشق صائب می کند کامل عیار
نیست هر کس را که درد عشق، آدم کی شود؟