صائب تبریزی- غزل شماره 2619
یاد ایّامی که بزم عیش ما معمور بود
مغز ما از نشأۀ می پرده دار حور بود
شیشۀ می نیم هوشی داشت از همصحبتان
روی مجلس در نقاب بیخودی مستور بود
لاله رویان را دل ما تشنۀ نظّاره ساخت
آب این سرچشمۀ آیینه گویا شور بود
قرب منزل نعلِ ما را بر سر آتش گذاشت
داشتیم آسایشی تا منزل ما دور بود
خاطر روشن در فردوس بر رویم گشود
قحط یوسف بود تا آیینه ام بی نور بود
آنچه ما چشم از حباب آب حیوان داشتیم
در حجاب پردۀ زنبوری انگور بود
آب لعل او ز خط شد تیره، ورنه پیش ازین
صافی این شهد، شمع خانۀ زنبور بود