خنده چون زان غنچۀ مستور می گردد بلند

صائب تبریزی- غزل شماره 2583

خنده چون زان غنچۀ مستور می گردد بلند

از جگرگاه بدخشان شور می گردد بلند

دیگران را سرمۀ شب گرچه مهر خامشی است

نالۀ ما در شب دیجور می گردد بلند

دور گردان را به دریا رهنمایی می کند

دست ما گاهی اگر از دور می گردد بلند

بهر عبرت مردم آزاران عالم را بس است

آتشی کز خانۀ زنبور می گردد بلند

هست تا آیینه ای روشن درین عبرت سرا

از سر خاک سکندر نور می گردد بلند

عشق شورانگیز در هر جا نمک پاشی کند

از دل صد پارۀ ما شور می گردد بلند

اختیاری نیست در گفتار حق حلّاج را

ناله زین پشت کمان بی زور می گردد بلند

کاسه چوبینِ گدا را نالۀ افسوس نیست

این صدا از کاسۀ فغفور می گردد بلند

شعلۀ آواز بلبل می شود صائب خموش

نالۀ ما گر به این دستور می گردد بلند