هر که دید از بادۀ لعلی بسامان شیشه را

صائب تبریزی- غزل شماره 218

هر که دید از بادۀ لعلی بسامان شیشه را

می دهد ترجیح بر کان بدخشان شیشه را

گر چه در ابر تُنُک خورشید را نتوان نهفت

می کنم از سادگی در خرقه پنهان شیشه را

گر به رقص آرد دل بیتابِ ما را دور نیست

بادۀ شوخی که سازد پایکوبان شیشه را

با شراب عشق خودداری نمی آید ز دل

جوش این می، می دهد کشتی به طوفان شیشه را

جلوۀ خورشید دارد در کنار صبحدم

بادۀ گلرنگ در چاک گریبان شیشه را

در خراباتی که ما لنگر ز مستی کرده ایم

دعوی جلوه است با سرو خرامان شیشه را

زان شراب لعل سرگرمم که از هر قطره اش

اخگر خورشید باشد در گریبان شیشه را

سروِ همّت را برومندی بود در بر گریز

خنده می ریزد ز لب در وقت احسان شیشه را

کار هر دل نیست راز عشق پنهان داشتن

زور این می، می کند چون نار خندان شیشه را

میکشان را شکوه ای از گردش افلاک نیست

در بغل دارند صائب می پرستان شیشه را