کیفیّت می با لب شکّرشکن توست

صائب تبریزی- غزل شماره 2155

کیفیّت می با لب شکّرشکن توست

نقلی که می از خویش برآرد دهن توست

کرده است شکرخند به شیرین دهنان تلخ

این شور که در پستۀ شکّرشکن توست

در دیدۀ ما حاشیۀ گلشن رازست

خطّی که به گرد لب رنگین سخن توست

سروی چو تو این سبز چمن یاد ندارد

پیراهن گل، تر ز قماش بدن توست

از غیرت پیچ و خم آن مویِ میان است

هر تاب که در زلف شکن بر شکن توست

هر چند خط سبز بود آیۀ رحمت

چون سبزۀ بیگانه گران بر چمن توست

از موی شکافان جهان است سرآمد

این تیغ زبانی که نهان در دهن توست

خورشید کز او نعل فلکهاست در آتش

پروانۀ پرسوختۀ انجمن توست

بر دوزخیان میوۀ فردوس حرام است

دندان هوس کُند ز سیب ذقن توست

صائب طمع بوسه ز دلدار فضولی است

زان لقمه بکش دست که بیش از دهن توست