تنها نه همین ماه به فرمان خط اوست

صائب تبریزی- غزل شماره 2153

 

تنها نه همین ماه به فرمان خط اوست

خورشید هم از حلقه بگوشان خط اوست

از هاله فرو برده سر خود به گریبان

از بس که خجل ماه به دوران خط اوست

از روشنیش خیره شود دیدۀ خورشید

شمعی که ز رخ در ته دامان خط اوست

قد می کشد از سینۀ عاشق الف آه

تا نشو و نما سلسله جنبان خط اوست

خورشید کز او خیره شود دیدۀ انجم

از پرده نشینان شبستان خط اوست

ز آیینۀ دل چون خط یاقوت برد زنگ

در دیده غباری که ز ریحان خط اوست

خون در جگر نافه کند قطرۀ اشکش

هر دیدۀ خونبار که حیران خط اوست

پیوسته به پرگار بود دور نشاطش

هر دیده که در حلقۀ فرمان خط اوست

یاقوت که در قطعه نویسی است مسلّم

خونین جگر از مشق پریشان خط اوست

از رایحۀ مشک، شود خشک دماغش

هر مغز که پروردۀ ریحان خط اوست

دلها که نهان بود در آن سلسلۀ زلف

امروز چو گو در خم چوگان خط اوست

هر آیۀ رحمت که ازو تازه شود جان

یکسر همه در دفتر احسان خط اوست

بر سنبل فردوس کند ناز نگاهش

چشمی که نظرباز به ریحان خط اوست

عکسی است سویدای دل از نقطۀ خالش

سی پارۀ دل، گَردۀ قرآن خط اوست

صائب چه خیال است که دیوانه نگردد؟

زین زمزمۀ تازه که در شان خط اوست