صائب تبریزی- غزل شماره 1706
به آهِ برق عنانِ من آسمان تنگ است
که بر خدنگِ قضا، خانۀ کمان تنگ است
جنون فضای بیابان عشق می خواهد
رباط عقل به این لشکر گران تنگ است
به گوشۀ دل ما چون بسر توانی برد؟
که بر غزال تو صحرای لامکان تنگ است
چگونه بلبل ما زان چمن برون نرود
که از هجوم صفا جای باغبان تنگ است
سیاه خانه نشینانِ لامکان دشتیم
به خیل حشمت ما عرصۀ مکان تنگ است
زبان ز عهدۀ گفتار چون برون آید؟
بر این محیط سبکسیر، ناودان تنگ است
به قدر وسع معاش است خُلق را میدان
عجب نباشد اگر خُلق مفلسان تنگ است
شکنج زلف تو دست کدام دل گیرد؟
به زایران حرم، راه نردبان تنگ است
کدام نعمت الوان به این رسد صائب؟
که تنگ روزیم و یار را دهان تنگ است