صائب تبریزی- غزل شماره 1562
عالم امنی اگر هست همین بیهوشی است
هست اگر جنّت در بسته همین خاموشی است
هر که افتاده به زندان خرد می داند
که پریخانۀ صاحب نظران بیهوشی است
ای صبا درگذر از غنچۀ لب بستۀ من
که گشاد دل من در گره خاموشی است
در سر تیغ زبان بیهده گویان را نیست
فتنه هایی که نهان زیر سر سر گوشی است
پختگی در خور جوش است درین میخانه
خامی بادۀ نارس گنه کم جوشی است
گل بی خاری اگر هست درین خارستان
پیش صاحب نظران مهر لب خاموشی است
غرض از خوردن می صائب اگر بیخبری است
خوردن خون دل خود چه کم از می نوشی است؟