بادۀ بی دُرد در میخانۀ افلاک نیست

صائب تبریزی- غزل شماره 1295

بادۀ بی دُرد در میخانۀ افلاک نیست

دانۀ بی دام در وحشت سرای خاک نیست

آسمان از تلخکامیهای ما آسوده است

حقّۀ خشخاش را دلگیری از تریاک نیست

ساده کن از نقشها دل را که غیر از سادگی

هیچ نقشی در خور آیینۀ ادراک نیست

گردن آزادگان وادی تجرید را

طوق منّت هیچ کم از حلقۀ فتراک نیست

اهل دل را عشق از خامی برون می آورد

آفتاب این ثمر جز روی آتشناک نیست

ریشۀ نخل امید اهل دل، چون گردباد

بر سر خاک است جولانش، ولی در خاک نیست

از لگدکوب حوادث صاف طبعان ایمنند

زیر دست و پا بود چندان که خرمن پاک نیست

در بهشت افتاد هر کس بست در بر روی خویش

غنچۀ تصویر از باد خزان غمناک نیست

می کشم چون بید از بیحاصلیها انفعال

ورنه مجنون مرا از سنگ طفلان باک نیست

آن که گاهی دست بر دلهای غمگین می نهد

در ریاض آفرینش غیر برگ تاک نیست

دل به چاک سینه روشن کن که این کاشانه را

روزنی صائب بغیر از سینۀ صد چاک نیست