صائب تبریزی- غزل شماره 1090
آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست
سینۀ ما چاک چاک از غمزّ بیباک اوست
آن که چون مجنون مرا سر در بیابان داده است
حلقۀ چشم غزالان حلقۀ فتراک اوست
می کند روشندلان را تربیت دهقان عشق
دانه های پاک یکسر در زمین پاک اوست
پخته می گردد دل خامان ز درد و داغ عشق
آفتاب این ثمرها روی آتشناک اوست
چون هدف هر کس که شد در خاکساریها علم
هر کجا تیر جگردوزی بود در خاک اوست
گر به ظاهر خاطر صائب غمین افتاده است
عشرت روی زمین در خاطر غمناک اوست