قالب وردپرس افزونه وردپرس
خانه / اشعار / اشعار نو / شعری از کامبیز صدیق کسمایی

شعری از کامبیز صدیق کسمایی

به این پست امتیاز بدهید

با نوک مداد

روی گونه ی سپیدِ کاغذی

نقطه ای گذاشتم.

نقطه؛ خط

و خط

خطوط می شود.

زیر تازیانه ها

نمی توان

ترانه ساخت.

زیر تازیانه ها، نمی توان سرود خواند.

دشتِ بیکرانه ی نیاز من!

در خجالتم؛ از این نهال کوچکی

که

در تو کاشتم.


 واژگان کلیدی: اشعار کامبیز صدیق کسمایی،نمونه شعر کامبیز صدیق کسمایی،شعرهای کامبیز صدیق کسمایی،یک شعر از کامبیز صدیق کسمایی،شعر نو کامبیز صدیق کسمایی،شاعر کامبیز صدیق کسمایی.

......

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*