این جا، وقتی که باد می میرد،
کلمات، جان می سپرند
آسیاب، لب از سخن فرو می بندد
درختان دیگر خاموشند
اسب ها دیگر خاموشند
زنبوران عسل خاموشند
رودخانه لب از لب نمی گشاید.
آسمان بی صداست
قناری بی صداست
طوطی سبز بی صداست
و آفتاب در بلندی ها در سکوت فرو رفته است
بلبل، لب از ترانه فرو بسته است
سهره خاموش است
مارمولک خاموش است
مار کبرا خاموش است
افعی خاموش است
سایه، در آن پستی ها، در سکوت فرو رفته است
جلگه، سراسر خاموش است
و دره ی ژرف بی صداست
حتی کبوتری
که هرگز نوایش خاموشی نمی گیرد، بی نواست
“برگردان:نازنین میرصادقی”
واژگان کلیدی: اشعار رافائل آلبرتی،نمونه شعر رافائل آلبرتی،شاعر رافائل آلبرتی،شعرهای رافائل آلبرتی،شعری از رافائل آلبرتی،یک شعر از رافائل آلبرتی،سروده های برگردان به پارسی رافائل آلبرتی،شعرهای ترجمه شده به فارسی رافائل آلبرتي،شاعر اسپانیایی زبان،شاعر اهل کشور اسپانیا.
Rafael Alberti ،quotes،poem
