خواجوی کرمانی – قطعه شماره 39
فی الاستیهاب السرج بعد موهبة الفرس
ایا سپهر جنابی که همچو اخته چیان
نهد بر ابلق که پیکر تو جوزا زین
چو آفتاب ز خاک درت شرف یابد
بر آستان تو افتد ز طاق خضرا زین
گهی که عزم شبیخون کنی بر انجم چرخ
به سبز خنک فلک بر نه از ثریا زین
ز بهر بنده ی مخلص چو اسب فرمودی
وزین به تنگ نیاید دلت بفرما زین
پیاده ای که تو را رخ نهاد و اسب گرفت
به ره نباشد اگر نبود اسب او را زین