ماهم که رخش روشنی خور بگرفت
حافظ-رباعی شماره 8
ماهم که رخش روشنی خور بگرفت
گرد خط او چشمه ی کوثر بگرفت
دلها همه در چاه زنخدان انداخت
وآنگه سر چاه را به عنبر بگرفت
معنی بیت های شعر
۱. ماهم که رخش روشنی خور بگرفت / گرد خط او چشمه ی کوثر بگرفت:
ما که از تابش چهرهٔ درخشان یار (ماهرخ) روشنی گرفتیم، و از خالِ خطِ او (که چون چشمهٔ کوثر است) حیات و صفا یافتیم. حافظ در این بیت با اشاره به زیبایی معشوق که همچون ماه تابان و کوثرِ بهشتی است، نشان میدهد که وجود یار، جهان را برای عاشق نورانی و زنده میکند.
۲. دلها همه در چاه زنخدان انداخت / وآنگه سر چاه را به عنبر بگرفت:
معشوق دلها را در چاهِ گودِ زنخدان (گودی کوچک روی چانه) انداخت، و سپس سرِ آن چاه را با عنبر (مویِ معطرش) پوشاند. این بیت با کنایهای ظریف، بیانگر آن است که معشوق با نگاهی ساده، دلها را به اسارت میگیرد و سپس با افسونِ زیباییاش، راه فرار را بر آنها میبندد.
تفسیر شعر
رباعیات حافظ شیرازی – ادبستان شعر پارسی
واژگان دشوار : مصراع بیت ها ابیات تحلیل بررسی همراه با معنا مفهوم شعر شرح کامل توضیح.
