
بیدل دهلوی- غزل شماره 966
اگر دردِ طلب این گردم از رفتار جوشانَد
صدایِ پایِ من خون از رگِ کهسار جوشاند
چه اقبال است یارب دودِ سودایِ محبّت را
که شمع از رشتهای کز پا کشد دستار جوشاند
رموزِ یأس میپوشم به سترِ عجز میکوشم
که میترسم شکستِ بالِ من منقار جوشاند
چه تدبیر از بنای سایه پردازد غمِ هستی؟
مگر برخیزم از خود تا هوا دیوار جوشاند
مشوران از تکلّف آنقدر طبعِ ملایم را
که آتش میشود آبی که کس بسیار جوشاند
به اظهارِ یقین هم غرّهٔ دعوی مشو چندان
کز انگشتِ شهادت صورتِ زنهار جوشاند
به خاموشی امان خواه از چنین هنگامهٔ باطل
که حرفِ حق چو منصور از زبانها دار جوشاند
دلِ هر دانه میباشد به چندین ریشه آبستن
گریبان گر درد یک سبحه صد زنّار جوشاند
من و آن بسترِ ضعفی که افسونِ ادب آنجا
صدا را خفته چون رگ از تنِ بیمار جوشاند
قیامت میبرم بر چرخ و از فکرِ خودم غافل
حیا ای کاش چون صبحم گریبان وار جوشاند
جمالِ مدّعا روشن نشد از صیقلِ دیگر
مگر خاکستر از آیینهام دیدار جوشاند
به کلفت ساختم از امتدادِ زندگی بیدل
چو آب استادگی از حد بَرَد زنگار جوشاند



