
بیدل دهلوی- غزل شماره 950
از شکستِ رنگم آبِ رویِ شاهی دادهاند
همچو موجم سر به سیرِ کجکلاهی دادهاند
چشم باید واکنی ساغر به دست غیر نیست
نشئهٔ تحقیق از مه تا به ماهی دادهاند
فتنهٔ این خاکدانی، اندکی آشفته باش
درخورِ شورت قیامتْ دستگاهی دادهاند
قطرهها تا بحر سامانْ جوشِ اسرارِ غناست
هرچه را شایستهای خواهی نخواهی دادهاند
بر حضیضِ طالعِ اهلِ سخن باید گریست
خامهها را یکقلم سر در سیاهی دادهاند
از بهارم پرتوِ شمعِ سحر نتْوان شناخت
اینقدر خاصیّتم در رنگِ کاهی دادهاند
نازِ بینایی درین محفل تغافل مشربی ست
کم نگاهان را براتِ خوش نگاهی دادهاند
محوِ دیدارم رموزِ حیرتم پوشیده نیست
از نگاه رفته، مژگانها گواهی دادهاند
تا فنا چون شمع خواهم سر به جیب از خویش رفت
آنقدر پایی که باید گشت راهی دادهاند
تا نفس باقی ست بیدل پرفشانِ وهم باش
کوشش بیحاصلت چندان که خواهی دادهاند



