
بیدل دهلوی- غزل شماره 929
آنها که رنگِ خودسری شمع دیدهاند
انگشتِ زینهار ز گردن کشیدهاند
داغ تحیّرم که نفس مایههای وهْم
زین چارسو امیدِ اقامت خریدهاند
جمعی کزین بساط به وحشت نساختند
چون اشکِ شمع، لغزشِ رنگِ پریدهاند
خلقی به اشتهارِ جنونهای ساخته
دامن به چین نداده گریبان دریدهاند
گوش و زبانِ خلق به وضعِ رباب و چنگ
بسیار گفتگوی سخن کم شنیدهاند
تحقیق را به ظاهر و مظهر چه نسبت است؟
افسونِ احولی ست که آیینه دیدهاند
مردان ز استقامت و همّت به رنگِ شمع
از جا نمیروند اگر سر بریدهاند
بر دوشِ بید، مصلحتی داشت بی بری
کز بارِ سایه نیز ضعیفان خمیدهاند
رنجِ بقا مکش که نفس های پرفشان
در گلشنِ خیال نسیمی وزیدهاند
غم شد طرب ز فرصت هستی که چون حباب
بر طاقِ عمر شیشه نگونسار چیدهاند
رنگِ بهارِ شرم ز شوخی منزّه است
بیدل مصوّران عرق می کشیدهاند



