
بیدل دهلوی- غزل شماره 897
انجم چو تکمه ریخت ز بندِ نقابِ صبح
چندین خمارِ رنگ شکست از شرابِ صبح
از زخم ما و لمعهٔ تیغ تو دیدنی ست
خمیازه کاریِ لب مخمور و آب صبح
غیر از خیالِ تیغ تو گردن به جیب دوخت
بی مغز را چو کوه گران است خواب صبح
از چاک دل رهی به خیال تو بردهایم
جز آفتاب چهره ندارد نقاب صبح
از چشم نوخطان به حیا میدمد نگاه
گرمی نجوشد آنقدر از آفتاب صبح
جمعیّت حواس به پیری طمع مدار
شیرازهٔ نفس چه کند با کتاب صبح؟
رفتیم و هیچ جا نرسیدیم وای عمر
گم شد به شبنمِ عرق آخر شتاب صبح
چون سایهام سیاهی دل داغ کرده است
شب ها گذشت و من نگشودم نقاب صبح
هستی است بار خاطر از خویش رفتنم
صد کوه بستهام ز نفس در رکاب صبح
بیداریام به خواب دگر ناز میکند
پاشیدهاند بر رخ شمعم گلاب صبح
در عرضِ هستیام عرقِ شرم خون گریست
شبنم تری کشید ز موج سراب صبح
بیدل ز سیرِ گلشنِ امکان گذشتهایم
یک خنده بیش نیست گلِ انتخاب صبح



