
بیدل دهلوی- غزل شماره 887
به عبرت آب شو ای غافل از خمیدنِ موج
که خودسری چقدر گشته بارِ گردنِ موج
درین محیط که دارد اقامتآرایی
کشیده است هجومِ شکست دامن موج
عنان ز چنگ هوس واستان که بر رخ بحر
هواست باعث شمشیر برکشیدن موج
به عجز ساز و طرب کن که در محیط نیاز
شکستگی ست لباس حریر بر تن موج
غبارِ شِکوه ز روشندلان نمیجوشد
در آب چشمهٔ آیینه نیست شیون موج
نکرد الفتِ مژگان علاجِ وحشتِ اشک
به مشت خس که تواند گرفت دامن موج
سراغ عمر ز گردِ رمِ نفس کردیم
محیط بود تحیّرْ عنانِ رفتن موج
مرا به فکر لبت کرد غنچهٔ گرداب
نفس نفس به لب بحر بوسه دادن موج
ز بیقراری ما فارغ است خاطر یار
دلِ گهر چه خبر دارد از تپیدن موج؟
به بحرِ عشق که را تابِ گردن افرازیست؟
همین شکستگیی هست پیش بردن موج
ز بیدلان مشو ایمن که تیر آه حباب
به یک نفس گذرد از هزار جوشن موج
توان به ضبط نفس معنی دل انشا کرد
حباب شیشه نهفته ست در شکستن موج
چو گوهر از دمِ تسلیم کن سپر بیدل
درین محیط که تیغ است سرکشیدن موج



