
بیدل دهلوی- غزل شماره 869
همه کس کشیده محمل به جنابِ کبریایت
من و خجلتِ سجودی که نکرده ام برایت
نه به خاکِ در بسودم نه به سنگش آزمودم
به کجا برم سری را که نکردهام فدایت؟
نشود خمارِ شبنم میِ جامِ انفعالم
چو سحر چه مغز چیند سر خالی از هوایت
طربِ بهارِ امکان به چه حسرتم فریبد
به برِ خیال دارم گلِ رنگی از قبایت
هوسِ دماغِ شاهی چه خیال دارد اینجا
به فلک فرو نیاید سرِ کاسهٔ گدایت
به بهارْ نکته سازم ز بهشتْ بی نیازم
چمنآفرینِ نازم به تصوّر لقایت
نتوان کشید دامن ز غبارِ مستمندان
بخرام و نازها کن سرِ ما و نقشِ پایت
نفس از تو صبحْ خرمن، نگه از تو گُل به دامن
تویی آنکه در برِ من تهی از من است جایت
ز وصالْ بی حضورم، به پیامْ ناصبورم
چقدَر ز خویش دورم که به من رسد صدایت
نفسِ هوسْخیالان به هزار نغمه صرف است
سرِ دردسر ندارم منِ بیدل و دعایت



