
بیدل دهلوی- غزل شماره 867
همچو شبنم ادب آیینه زدودن بوده ست
به هم آوردنِ خود چشم گشودن بوده ست
به خیالات مبالید که چون پرتوِ شمع
کاستن توأمِ اقبالِ فزودن بوده ست
مزرعِ کاغذِ آتش زده سیراب کنید
تخم هایی که هوس کاشت درودن بوده ست
کم و بیش آبلهْ سامانِ تلاشِ هوسیم
دسترنجِ همه کس درخورِ سودن بوده ست
غفلت آیینهٔ تحقیقِ جهان روشن کرد
آنچه ما زنگ شمردیم زدودن بوده ست
سرمهْ انشایی خط پرده درِ معنی هاست
خامشی نغمهٔ اسرار سرودن بوده ست
موج این بحر نشد ایمن از اندوهِ گهر
خمِ دوشِ مژه از بارِ غنودن بوده ست
با همه جهلِ رسا در حقِ داناییِ خویش
حرفِ پوچی که نداریم ستودن بوده ست
زین کمالی که خجالتکشِ صد نقصان است
جز نهفتن چه سزاوارِ نمودن بوده ست
غیرِ تسلیم درین عرصه کسی پیش نبرد
سر فکندن به زمین گویِ ربودن بوده ست
تا ابد شهرتِ عنقا نپذیرد تغییر
ملکِ جاویدِ بقا هیچ نبودن بوده ست
سازِ بزمِ عدمم لیک نوایی که مراست
نام بیدل ز لب یار شنودن بوده ست



