
بیدل دهلوی- غزل شماره 847
وضع خطوطِ جبین از قلمِ مبهمیست
شبهه چه خواند کسی در ورقِ ما نمیست
در کلفْ آبادِ وهْم دردِ محبّت کراست
مقتضی دود و گرد گریهٔ بی ماتمیست
بی عرقِ شرم نیست از من و ما دم زدن
در نفس ما چو صبح آینهٔ شبنمیست
الفتِ دل رهزن است ورنه درین دشت و در
پایِ طلب ز آبله بر پلِ آبِ کمیست
محرم خود نیستی ورنه به رنگِ هلال
سر به فلک سودنت سویِ گریبان خمیست
زخمِ دلت گندمی ست در غمِ سودایِ نان
پشت و شکم گر به هم سوده شود مرهمیست
معنیِ مغشوشِ حرص تا شود آیینهات
در کفِ دستِ فسوس نیز خطِ توأمیست
هرچه دمید از نفس رفت به بادِ هوس
رشتهٔ دیگر مبند نغمهٔ سازت رمیست
طالبِ ویرانهها غیرِ جنونت که کرد
آنچه تو خواندی بهشت خانهٔ بی آدمیست
نیست حضورِ دلت جز به حسابِ ادب
از نفس آگاه باش شیشهگری ها دمیست
نشئهٔ عشق و هوس باز درین جا کجاست
گر همه خمیازه است ساغرِ عیشِ جمیست
شعلهٔ دردِ غرور تاخته در هر دماغ
خلق سراپا چو شمع یک علم و پرچمیست
جُست دل از پیرِ عقل باعثِ اخفایِ راز
گفت: در این انجمن دیدهٔ نامحرمیست
شیخ و برهمن همان مستِ خیالِ خودند
آگهی اینجا کراست بیدل ما عالمیست



