
بیدل دهلوی- غزل شماره 845
وحشیِ صحرایِ حُسن، نرگسِ فتّانِ کیست
موجهٔ دریای ناز ابروی جانانِ کیست
سایۀ زلفِ که شد سرمهکشِ چشمِ شام
خندۀ فیضِ سحر، چاکِ گریبانِ کیست
حَسنِ بتان اینقدر نیست فریبِ نظر
گر نه تویی جلوهگر آینه حیران کیست
صد گلِ عیشم به دل خنده زد از شوقِ زخم
تُکمۀ جیبِ امید غنچهٔ پپکان کیست
آتشِ دل شد بلند از کفِ خاکسترم
بادِ مسیحایِ شوق جنبشِ دامان کیست؟
رنگِ بهارِ خیال میچکد از دیدهام
این گلِ حیرتْ نگاه شبنمِ بستان کیست
ناز به خون می تپد در صفِ مژگانِ یار
بر در این میکده حلقهٔ مستان کیست
سبحۀ دل را نشد رشتۀ جمعیّتی
در تک و پویِ خیال ریگِ بیابان کیست
دل ز پیاش رفت و من میروم از خویشتن
عیبِ جنونم مکن ناله به فرمان کیست
از مژه تا دامنم مشقِ ز خود رفتنیست
اشکِ جنونْ تازِ من طفلِ دبستان کیست
بیدل اگر لعلِ او نیست تبسّمفروش
شبنمِ گل هایِ زخم، گَردِ نمکدانِ کیست



