
بیدل دهلوی- غزل شماره 842
نی نقشِ چین نه حُسنِ فرنگ آفریدنست
بهزادیِ تو دست ز دنیا کشیدنست
چون موم با ملایمتِ طبع ساختن
در کوچههایِ زخم چو مرهم دویدنست
این یک دو دم که زندگیاش نام کردهاند
چون صبح بر بساطِ هوا دام چیدنست
بستن دهانِ زخمِ تمنّا به ضبطِ آه
چون رشتهٔ سراب به صحرا تنیدنست
نازم به وحشیِ نگهِ رمْ سرشت او
کز گردِ سرمه نیز به دامِ رمیدنست
حیرت دلیلِ آینهٔ هیچکس مباد
اشکِ گهر زیانزدۀ ناچکیدنست
در وادیی که دوشِ ادب محملِ وفاست
خارِ قدم چو شمع به مژگان کشیدنست
از دقّت ادبکدهٔ عجز نگذری
اینجا چو سایه پای به دامن کشیدنست
تا کی صفا ز نقشِ تو چیند غبارِ زنگ
خود را مبین اگر هوس آیینه دیدنست
در عالمی که ششجهتش گردِ وحشت است
دامن نچیدن تو چه هنگامه چیدنست
فرصت بهار تست چرا خون نمیشوی
ای بیخبر دگر به چه رنگت رسیدنست
بیدل به مزرعی که امل آبیارِ اوست
بی برگتر ز آبلهٔ پا دمیدنست



