
بیدل دهلوی- غزل شماره 823
نسیم گل به خموشی ترانه پرداز است
که موج رنگ گل این چمن رگ ساز است
چگونه بلبل ما بال عیش بگشاید
که سایهٔ گل این باغ چنگل باز است
کجا رویم که سرمنزلی به دست آریم
چو خطّ دایره انجام ما هم آغاز است
نهفته نیست پیِ کاروان حسرت ما
شکستن جرس رنگ سخت غمّاز است
هزار زخم نمایان به سینه میدزدد
دلی که شانه کش زلف شاهد راز است
مخور فریب که حیرت دلیل آگاهیست
ز چشم آینه تا جلوه صد نگه تاز است
چمن ز وصل توام مژده می دهد امروز
بهار تا سر کوی تو یک گلانداز است
چرا ز جوهر آیینه میرمد عکست
که شمع را پر پروانه بستر ناز است
نگاه شوقم و خون میخورم به پردهٔ شرم
وگرنه نُه فلک امروز یک در باز است
خروش طالع شورم جهان گرفت امّا
چه دل گشایدم از نغمهای که ناساز است؟
فسردگی نشود دام وحشت رنگم
شکسته بالی این مرغ ساز پرواز است
کدورت از دل ما بُرد خطّ او بیدل
برای آینهٔ ما غبار پرواز است



