
بیدل دهلوی- غزل شماره 790
گردباد امروز در صحرا قیامت کاشته است
موی مجنون بی سر و پا گردنی افراشته است
چون سحر گرد نفس بر آسمان ها بردهایم
بی طنابی خیمهٔ ما تا کجا برداشته است
در ازل آیینهٔ شرم دویی در پیش داشت
مصلحت بینی که ما را جز به ما نگماشته است
تا قیامت حسرت دیدار باید چید و بس
چشم مخموری در این ویرانه نرگس کاشته است
سرنوشت خویش تا خواندم عرق ها کرد گل
این خط موهوم یکسر نقطهٔ شک داشته است
قطرهای بودم ولی از جسم خاکی بستهام
فرصت عمر اینقدر بر من غبار انباشته است
باد یکسر شکل عنقا خاک تصویر عدم
طرفه تر این کادمی خود را کسی پنداشته است
ریشه واری در طلب مژگان سر از پا برنداشت
عشق ما را در زمین شرم مطلب کاشته است
جز به صحرای عدم بیدل کجا گنجد کسی؟
تنگی این عرصه در دل جای دل نگذاشته است



