
بیدل دهلوی- غزل شماره 772
فغان که فرصت دام تلاش چیدن رفت
پی گذشتن عمر آنسوی رسیدن رفت
چو شمع سر به هوآ سوخت جوهر تحقیق
چه جلوهها که نه در پیش پا ندیدن رفت
ز بس بلند فتاد آشیان خاموشی
رسید ناله به جایی که از شنیدن رفت
چه دم زنم ز ثبات بنای خود که چو صبح
نفس کشیدن من تا نفس کشیدن رفت
طلب فسرد و نگردید محرم تپشی
چو چشم آینهام عمر بی پریدن رفت
جنون به ملک هوس داشت بوی عافیتی
رمید فرصت و آرام تا رمیدن رفت
به رنگ غنچهٔ تصویر در بغل دارم
شکفتنی که به تاراج نادمیدن رفت
کسی ز معنی چاک جگر چه شرح دهد
خوشم که نامهٔ عشاق تا دریدن رفت
چه جلوه پرتو حیرت درین بساط افکند
کز آب چشمهٔ آیینهها چکیدن رفت
فنا به رفع بلاهای بی امان سپر است
به سوختن ز سر شمع سر بریدن رفت
مرا به بیکسی اشک گریه میآید
که در پی تو، به امید نارسیدن رفت
گران شد آنقدر از گوهر نصیحت خلق
که گوش من چو صدف بیدل از شنیدن رفت



