
بیدل دهلوی- غزل شماره 72
پرتو آهی ز جیبت گل نکرد ای دل چرا
همچو شمع کشته بی نوری درین محفل چرا
مشت خون خود چو گل باید به روی خویش ریخت
بی ادب آلوده سازی دامن قاتل چرا
خاک صد صحرا زدی آب از عرق های تلاش
راه جولان هوس کامی نکردی گل چرا
منزلت عرض حضور است و مقامت اوج قرب
نور خورشیدی به خاک تیره ای مایل چرا
سعی آرامت قفس فرسودۀ ابرام کرد
سر نمیدزدی زمانی در پر بسمل چرا
چون سلیمان هم گره بر باد نتوانست زد
ای حباب این سرکشی بر عمر مستعجل چرا
نیست از جیب تو بیرون گوهر مقصود تو
بی خبر سر میزنی چون موج بر ساحل چرا
جلوه گاه حسن معنی خلوت لفظ است و بس
طالب لیلی نشیند غافل از محمل چرا
تا به کی بی مدعا چون شمع باید رفتنت
جادهٔ خود را نسازی محو در منزل چرا
بر دو عالم هر مژه بر هم زدن خط میکشی
نیست یک دم نقش خویش از صفحهات زایل چرا
جود اگر در معرض احسان تغافل پیشه نیست
میدرد حاجت گریبان از لب سایل چرا
گوهر عرض حباب آیینه دار حیرت است
ای طلسم دل عبث گل کردهای بیدل چرا




سلام
امید است که دوسنان نظر شان را در باره تفسیر اشعار بنویسند زیرا تفسیر ها مختلف می باشد بنا خیلی اموزنده خواهد بود