
بیدل دهلوی- غزل شماره 612
در گلستانی که گرد عجز ما افتاده است
همچو عکس از شخص، رنگ از گل جدا افتاده است
بسکه شد پامال حیرانی به راه انتظار
دیدهٔ ما، بی نگه چون نقش پا افتاده است
ما اسیران از شکست دل چسان ایمن شویم
بر سر ما سایهٔ زلف دوتا افتاده است
نیست خاکی کز غبار عجز ما باشد تهی
هر کجا پا میگذاری نقش ما افتاده است
گاهگاهی ذوق همچشمی ست ما را با حباب
در سر ما نیز پنداری هوا افتاده است
از طلسم ما که تمثال حبابی بیش نیست
عقدهها در رشتهٔ موج بقا افتاده است
کو دم بیباکی تیغی که مضرابی کند
ساز رقص بسمل ما از نوا افتاده است
سبزه و گل تا به کی بوسد بساط مقدمت
از صف مژگان ما هم بوریا افتاده است
از گل تصویر نتوان یافت بوی خرمی
رنگ ما از عاجزی بر روی ما افتاده است
جاده و منزل درین وادی فریبی بیش نیست
هر کجا رفتیم سعی نارسا افتاده است
این زمان از سرمه میباید سراغ دل گرفت
جام ماعمری ست از چشم صدا افتاده است
گر فلک بیدل مرا بر خاک زد آسودهام
میکند خواب فراغت سایه تا افتاده است



