
بیدل دهلوی- غزل شماره 61
بحر میپیچد به موج از اشک غم پرورد ما
چرخ میگردد دوتا در فکر بار درد ما
گر به میدان ریاضت کهربا دعوی کند
کاه گیرد در دهن از شرم رنگ زرد ما
دور نبود گر کمان صید دل ها زه کند
هم ادای ابروی نازی ست بیت فرد ما
میدهد بوی گریبان سحر موج نسیم
میتوان دانست حال دل ز آه سرد ما
همچو نی در هر نفس داریم نقد نالهای
ای هوس غافل مباش از گنج باد آورد ما
ما سبکروحان ز قید ششدر تن فارغیم
مهرۀ آزاد دل دارد بساط نرد ما
گر دهد صد بار گردون خاک عالم را به باد
بشکند آشفتگی رنگی به روی گرد ما
دوش با تیغ تبسم رفتی از بزم و هنوز
شور بیرون میدهد زخم نمک پرورد ما
در سواد حیرت از یاد جمالت بیخودیم
روز و شب خواب سحر دارد دل شبگرد ما
نیست بیدل جز نوای قلقل مینای می
هیچکس در محفل خونین دلان همدرد ما



