
بیدل دهلوی- غزل شماره 588
خودنمایی ها کثافت جوهریست
شیشه تا در سنگ میباشد پریست
اعتبار اینجا ندارد عافیت
شمع سر تا پاش پامال سریست
سرو گل ناکرده آزادی مخواه
این ثمر وقف بهار بی بریست
پنبه نه در گوش و وا کش بی خلل
خانهٔ آسودگی قفلش کریست
بیخودی را چارسوی ناز کن
رنگ گرداندن دکان جوهریست
آتشم آتش، مپرس از کسوتم
هر چه میپوشم همان خاکستریست
انفعال سجده، زان در میبرم
بر جبین من عرق باید گریست
رنگ ها، یکسر شکست آمادهاند
این گلستان، عالم میناگریست
یک قلم، موی شکن پروردهایم
پهلوی ما نردبان لاغریست
فطرت از ناراستی چپ میخورد
لغزش این خامه از بی مسطریست
وصل پیغام است، چون آمد به حرف
تا خدایی گفتهای پیغمبریست
مرد را در خلق، منصف زیستن
بر سپهر اوج عزت محوریست
چون عرق، گوهر فروش خجلتیم
قیمت ما انفعال مشتریست
بیدل از بنیاد ما خجلت نرفت
خاک ما چون آب موضوع تریست



