
بیدل دهلوی- غزل شماره 577
خطّ خوبان هم، حریف طبع وحشت پیشه نیست
تخم شبنم، از رگ گل، در طلسم ریشه نیست
پیریام، راه فنا، بر زندگی هموار کرد
بیستون عمر را، جز قامت خم، تیشه نیست
دستگاه معنی نازک، سخن را، زیور است
جوهر این تیغ، جز پیچ و خم اندیشه نیست
پای در دامن کشیدن نشئهٔ جمعیت است
بادهٔ ما را، چو شبنم، احتیاج شیشه نیست
ساز هستی یک قلم آمادۀ برق فناست
مشت خاشاکی، که نتوان سوختن، در بیشه نیست
آب گردیدیم، بر هر گل که چشمی دوخیتم
شبنم ما را، به غیر از خودگدازی پیشه نیست
دل ز مقصد غافل و آنگاه لاف جستجو
شرم دار از معنی لفظی که در اندیشه نیست
پیکر خم گشته انشا میکند موی سفید
موج جوی شیر بی امداد آب تیشه نیست
از سر افتاده پا برجاست بنیادم چو شمع
نخل تسلیم مر غیر از تواضع ریشه نیست
بیدل از خویشان نمیباید اعانت خواستن
مومیایی چاره فرمای شکست شیشه نیست



