
بیدل دهلوی- غزل شماره 574
خامش نفسم شوخی آهنگ من این است
سر جوش بهار ادبم رنگ من این است
عمری ست گرفتار خم پیکر عجزم
تا بال و پر نغمه شوم چنگ من این است
بیتاب هواسنجی عمرم چه توان کرد
میزان خیال نفسم سنگ من این است
خمیازهام آرایش پیمانهٔ هستی ست
چون صبح خمارم مشکن رنگ من این است
موج می و آرایش گوهر چه خیال است
ناموس جهان تپشم ننگ من این است
نه ذوق هنر دارم و نه محو کمالم
مجنون توام دانش و فرهنگ من این است
با هر که طرف گشتهام آرایش اویم
آیینهام و خاصیت جنگ من این است
ظلم است رفیقان ز دل خسته گذشتن
گر آبله دارد قدم لنگ من این است
نامحرم آن جلوهام از بیدلی خویش
آیینه ندارم چه کنم زنگ من این است



