
بیدل دهلوی- غزل شماره 572
خاک غربت کیمیای مردم نیک اختر است
قطره در گَرد یتیمی خشک چون شد گوهر است
موج شهرت در کمین خامشی پر میزند
مصرع برجسته آهنگی ز تار مسطر است
زشتی اعمال دارد برق نفرین در بغل
شاهد حسن عمل را جوش تحسین زیور است
منصب گوهر فروشی نیست مخصوص صدف
هر نوایی کز لب خاموش جوشد گوهر است
از مآل جستجوهای نفس آگه نیام
اینقدر دانم که سیر شعله تا خاکستر است
مهر خاموشی ست چون آیینه سر تا پای من
گر به عرض گفتگو آیم زبانم جوهر است
این معما جز دم تیغ تو نگشاید کسی
کز هزاران عقدهام یک عقدهٔ سودا، سر است
میخروشد عشق و از هم میگدازد پیکرم
نعرهٔ شیر، این نیستان را، به آتش رهبر است
گر مرا اسباب پروازی نباشد گو مباش
طایر رنگم، شکست خاطرم، بال و پر است
همچو شبنم در طلسم دامگاه این چمن
مرغ ما را فیض آب و دانه از چشم تر است
راحت جاوید فقر از جاه نتوان یافتن
خاک ساحل قیمت خود گر شناسد گوهر است
کعبه جو افتاد شوخی های طاقت ورنه من
هر کجا از پا نشینم آستان دلبر است
جوش دانش اقتضای صافی دل میکند
خانهٔ آیینه را جاروب زلف جوهر است
مرگ را در طینت آسوده طبعان راه نیست
آتش یاقوت بیدل ایمن از خاکستر است



