
بیدل دهلوی- غزل شماره 554
چون حبابم الفت وهم بقا زنجیر پاست
خانه بر دوش طبیعت را هوا زنجیر پاست
در گرفتاریست عیش دل که مجنون تو را
مطرب ساز طرب کم نیست تا زنجیر پاست
چون کنم جولان به کام دل که با چندین طلب
از ضعیفی ها چو اشکم نقش پا زنجیر پاست
طاقتی کو تا کسی سر منزلی آرد به دست
هر کجا رفتیم سعی نارسا زنجیر پاست
مرد را کسب هنر دام ره آزادگی ست
موج جوهر آب جوی تیغ را زنجیر پاست
بی تأمل، از مزار ما شهیدان نگذری
خاک دامنگیر ما بیش از حنا زنجیر پاست
خط پشت لب چو ابرو نیست بی تسخیر حسن
معنی آزاد است اما سطرها زنجیر پاست
ما ز کوری اینقدر در بند رهبر ماندهایم
چشم اگر بینا بود بر کف عصا زنجیر پاست
خاکساری نیز ما را مانع وارستگی ست
تا بود نقشی به جا از بوریا زنجیر پاست
قید هستی تا نشد روشن جنون موهوم بود
آنکه ما را کرد با ما آشنا زنجیر پاست
بر بساط پایهٔ وهم آنقدر تمکین مچین
سلطنت را سایهٔ بال هما زنجیر پاست
عالمی در جستجوی راحت از خود رفته است
میروم من هم ببینم تا کجا زنجیر پاست
بیخودان اول قدم زین عرصه بیرون تاختند
ای جنون رحمی که ما را هوش ما زنجیر پاست
بیدل از توصیف زلف و کاکل این گلرخان
مقصد ما طوق گردن مدعا زنجیر پاست



