
بیدل دهلوی- غزل شماره 55
با سحر ربطی ندارد شام ما
فارغ است از صاف، درد جام ما
دل به طوف خاک کویی بستهایم
تکمه دارد جامۀ احرام ما
گریه امشب حسرت روی که داشت
روغن گل ریخت از بادام ما
از امل دل را مسخّرکردهایم
پخته میجوشد خیال خام ما
در حق انصاف ابنای زمان
داد تحسین میدهد دشنام ما
بر حریفان از خموشی غالبیم
گر نباشد بحث ما الزام ما
زین چمن تصویر صبحی گل نکرد
بی نفستر از هوای بام ما
در خور رزق مقدر زندهایم
ریشۀ این دانه دارد دام ما
فقر ما را شهرۀ آفاق کرد
کوس زد در بی نگینی نام ما
بر نمیآید ز تشویش کسوف
آفتاب کشور ایّام ما
نور معنی از تصنع باختیم
خانه تاریک است از گلجام ما
غیر رم در کاروان برق نیست
یک خط است آغاز تا انجام ما
نامه بر بال تحیّر بستهایم
بر که خوانَد بیکسی پیغام ما
تا فلک باز است درهای قبول
آه از بی صبری ابرام ما
هر طرف چون اشک بیدل میدویم
تا کجا بی لغزش افتد گام ما



