
بیدل دهلوی- غزل شماره 523
تنم ز بند لباس تکلف آزاد است
برهنگی به برم خلعت خداداد است
نکرد زندگیام یک دم از فنا غافل
ز خود فرامشی من همیشه در یاد است
هجوم شوق ندانم چه مدعا دارد
ز سینه تا سر کویت غبار فریاد است
چه نقش ها که نبست آرزو به پردهٔ شوق
خیال موی میان تو کلک بهزاد است
مشو ز نالهٔ نی غافل ای نشاط پرست
که شمع انجمن عمر روشن از باد است
حدیث زهد رها کن قلندری آموز
چه جای دانهٔ تسبیح و دام اوراد است
صفای سینه غنیمت شمار و عشرت کن
که کار تیره دلان چون غبار بر باد است
ز سایهٔ مژهٔ او کناره گیر، ای دل
تو خسته بالی و این سبزه دست صیاد است
غبار هستی من ناله میدهد بر باد
دگر چه میکنی ای اشک وقت امداد است
ز هست خویش مزن دم که در محیط ادب
حباب را نفس سرد خویش جلاد است
به قید جسم سبکروح متهم نشود
شرر اگر همه در سنگ باشد آزاد است
نجات میطلبی خامشی گزین بیدل
که در طریق سلامت خموشی استاد است



