
بیدل دهلوی- غزل شماره 470
بسکه امشب بی توام سامان اعضا آتش است
گر همه اشکی فشانم تا ثریا آتش است
شوخی آهم به دل سرمایهٔ آرام نیست
سوختن صهباست نرمی را که مینا آتش است
همچو خورشید از فریب اعتبار ما مپرس
چشمهٔ ما را اگر آبی ست پیدا آتش است
بی تو چون شمعی که افروزند بر لوح مزار
خاک بر سرکردهایم و بر سر ما آتش است
جوهر علوی ست از هر جزو سفلی موجزن
سنگ هم با آن زمینگیری سراپا آتش است
شاخ از گلبن جدا، مصروف گلخن میشود
زندگی با دوستان عیش است و تنها آتش است
روسیاهی ماند هر جا رفت رنگ اعتبار
در حقیقت حاصل این آبروها آتش است
با دو عالم آرزو نتوان حریف وصل شد
ما به جایی خار و خس بردیم کانجا آتش است
نیست سامان دماغ هیچکس جز سوختن
ما همه سرگرم سوداییم و سودا آتش است
نشئهٔ صهبا نمیارزد به تشویش خمار
در گذر امروز از آبی که فردا آتش است
گریه گر شد بی اثر از نالهٔ ما کن حذر
آب ما خون گشت اما آتش ما آتش است
نیست جز رقص سپند آیینه دار وجد خلق
لیک بیدل کیست تا فهمد که دنیا آتش است



