
بیدل دهلوی- غزل شماره 419
الفت تن باعث فکر پریشان دل است
دانه صاحب ریشه از آمیزش آب و گل است
عمر را کوتاهی سعی نفس آسودگی ست
پیچ و تاب جاده هرجا محو گردد منزل است
هر قدم عرض نزاکت داشت سعی رفتگان
کز هجوم آبله این دشت سر تا پا دل است
شسته می گردد نمایان سر خط موج از محیط
نقش ما زین صفحه پیش از ثبت کردن زایل است
وهم هستی بست بر آیینهام رنگ دویی
تا کسی خود را نمیبیند به وحدت واصل است
بسکه الفتگاه عجزم دلنشین بیخودی ست
آب اگر گردم ازین خاکم روانی مشکل است
در غبار دل تسلی گونهای داریم و بس
موج را گرد شکست آیینهدار ساحل است
تیغ عبرت در بغل دارد هوای باغ دهر
چون شفق گردی که بال افشانده اینجا بسمل است
نیست عالم جای عرض بیقراری های دل
پرتوی زین شمع اگر بالد برون محفل است
غیر را در عالم وحدت نگاهان بار نیست
کاروان وادی مجنون غبار محمل است
از سر هستی به ذوق گریه نتوانم گذشت
تا نمی در چشم دارم خاک این صحرا گل است
چیدهام از خویش بر غفلت بساط آگهی
این حباب آیینهٔ دل دارد اما بیدل است



