
بیدل دهلوی- غزل شماره 40
ای ز چشم می پرستت مست حیرت جامها
حلقۀ زلف گره گیرت به گوش دامها
در تبسم کم نشد زهر عتاب از نرگست
کی به شور پسته ریزد تلخی از بادامها
دامنت نایاب و من بیتاب عرض اضطراب
خواهد از خاکم غبار انگیخت این ابرامها
آتشم از بیم افسردن همان در سنگ ماند
رهزن آغاز من شد کلفت انجامها
تا شود روشن سواد کلبۀ تاریک من
میگذارد چشم روزن عینک از گلجامها
صید محرومی چو من در مرغزار دهر نیست
میرمد از وحشتم چون موجِ دریا دامها
بس که بنیادم ز آشوب جنون جزو هواست
میتوان از آستانم ریخت رنگ بامها
از بلای عافیت هم آنقدر ایمن مباش
آب گوهر طعمۀ خاک است از آرامها
پیچ و تاب شعلۀ دل نامۀ پیچیدهای است
میفرستم هر نفس سوی عدم پیغامها
این شبستان جز غبار دیدۀ بیدار نیست
جمع شد دود چراغ و ریخت رنگ شامها
بی جمالش بس که بیدل بزم ما را نور نیست
ناخنه از موج می آورد چشم جامها



