
بیدل دهلوی- غزل شماره 341
باز در گلشن ز خویشم میبرد افسون آب
در نظر طرز خرامی دارم از مضمون آب
شورش امواج این دریا خروش بزم کیست
نغمهای تر میفشارد مغزم از قانون آب
برنمیدارد دو رنگی طینت روشندلان
در رگ موجش همان آب است رنگ خون آب
همچو شبنم اشک ما آیینهٔ آه است و بس
بر هوا ختم است اینجا وحشت مجنون آب
شد عرق شبنم طراز گلستان شرم یار
این گهر بود انتخاب نسخهٔ موزون آب
آرزو گر تشنهٔ رفع غبار حسرت است
با وجود تیغ او نتوان شدن ممنون آب
نیست سیر عالم نیرنگ جای دم زدن
عشق دریاهای آتش دارد و هامون آب
معنی آسودگی نفس طلسم خامشی ست
بر من از موج گهر شد روشن این مضمون آب
طبعم از آشفتگی دام صفای دیگر است
در خور امواج باشد حسن روز افزون آب
قلزم امکان نم موج سرابی هم نداشت
تشنگی ها کرد ما را اینقدر مفتون آب
وحدت از خودداری ما تهمت آلود دویی ست
عکس در آب است تا استادهای بیرون آب
صاف طبعانند بیدل بسمل شوق بهار
جادهٔ رگ های گل دارد سراغ خون آب



