
بیدل دهلوی- غزل شماره 324
هرزه بر گردون رساندی وهم بود و هست را
پشت پایی بود معراج این بنای پست را
بر فضولی تا کجا خواهی دکان ناز چید
جز گشاد و بست جنسی نیست در کف دست را
عمرها شد شور زنجیر از نفس وا میکشم
کشور دیوانه مجنون کرد بند و بست را
قول و فعل طینت بیباک در رهن خطاست
لغزش پا و زبان دارد تصرف مست را
با همه معدوم از قید توهّم چاره نیست
ماهی بحر کمان هم میشناسد شست را
سرمه گردم تا یقین چشمی به خویشم واکند
فطرت بی نور تا کی نیست بیند هست را
بیدل از نازک خیالان مشق همواری خوش است
تا نیفشارد تأمل معنی یکدست را



